Aladin

Aladin (2009), Khwaish şehrinde zorbalığa uğrayan yetim Aladin Chatterjee’nin Jasmine’den aldığı sihir lambasıyla cin Genius’u serbest bırakıp önce üç dilek, sonra da eski cin Ringmaster’a karşı ailesinin geçmişi ve kendi kaderi için savaşmak zorunda kaldığı, Amitabh Bachchan’lı Bollywood fantastik aksiyon–komedi filmi. Aladin’in gerçek dileği ne: sihir mi, yoksa sonunda kendine inanmak mı? Aladin’in hayatı, üniversitede yeni gelen Jasmine’in ona doğum günü hediyesi olarak eski bir lamba vermesiyle değişiyor; lambayı ovuşturduğunda karşısına, kontrat gereği üç dilek diletilmeden özgür kalamayacak, zamanında çok güçlü ama artık yıpranmış “rock-star cin” Genius çıkıyor. Genius, önce Aladin’in Kasim’den intikam alma, Jasmine’in kalbini kazanma ve “hayatını düzene sokma” dileklerini çocuksu oyunlar, gösterişli numaralar ve bolca aksiyon eşliğinde yerine getirmeye çalışıyor; ancak asıl tehlike, artık cin olmaktan çıkarılmış, gücünü karanlık büyüye çevirmiş eski cin Ringmaster’ın ortaya çıkmasıyla beliriyor. Ringmaster, Aladin’i öldürmek için peşine düştüğünde, bunun basit bir “lampı ele geçirme” meselesi olmadığını, Genius’un yıllardır sakladığı çok daha büyük bir geçmiş bağının söz konusu olduğunu anlıyoruz: Aladin’in ailesinin kaderi, Khwaish’in korunması ve lambanın gerçek mirasçısı olma meselesi birbirine dolanıyor. Film, modern bir şehirde geçen bu masalda, uçan halılar, büyülü sokaklar, fantastik dövüş sahneleri ve Genius’un melankolik mizahıyla birlikte şu soruyu hissettiriyor: Gerçek dilek, dışarıdan gelen mucize mi, yoksa Aladin’in sonunda kendi cesaretini, kalbini ve kimliğini kabul ederek “kendi kaderinin efendisi” olmayı seçmesi mi?